तीन पत्तीच्या खेळाची

आमची प्रेरणा मंगेश पाडगावकर यांची अप्रतिम कविता भातुकलीच्या खेळामधली

तीन पत्तीच्या खेळाची ही माझी कर्म कहाणी
होते नव्हते सगळे गेले , वरती झाली देणी

'धोंड्या' वदला, बघून काल मज, मम हातीच्या रेषा
दारू पत्ते याच्या पासून दूर राहा तू "केश्या"
पण मजला हो उशिरा कळली ,गूढ अटळ ती वाणी

खूप दिसांनी जमले सगळे, भरला कोरम सारा
कुणी म्हणाले वाटा पत्ते , वाजून गेले बारा
वाहत होती दारू आणिक जसे वाहावे पाणी

कुणी विचारी तेव्हा, "सांगा आज कसे खेळावे ?"
पत्ते पिसण्या आधी थोडे, नियम जरा बोलावे
बीना लिमिट ने खेळू ठरले, शुद्धीत नव्हते कोणी

हा दैवाने बघा आज मज डाव असा वाटावा
ज्या खेळीवर मी ही माझा प्राण पणा लावावा
हाती माझ्या आले होते, एक्का राजा राणी

का माझा हा श्वास कोंडला घोट एक घेताना?
का माझे हे फिरले डोळे ते पत्ते पाहताना ?
तीन एक्क्यांनि फिके ठरवले एक्का राजा राणी !!

अंदाज तारखांचा, चुकला जरा असावा

आमची प्रेरणा इलाही जमादार ह्यांची नितांतसुंदर गज़ल

अंदाज तारखांचा, चुकला जरा असावा
बहुतेक बायकोचा, होरा खरा असावा

येतोय वास मजला अजुनी कसा सुगंधी
हातात बांधलेला, तो मोगरा असावा

लपवून तोंड अपुले का घेतले तुम्ही हो?
की वाटले तुम्हाला, तो सासरा असावा!

नाही अखेर कळले, आलो कसा घरी मी
गुत्यात भेटलेला, तो सोयरा असावा

दारात ती उभी अन्‌, हाती तयार झाडू
रणचंडिके प्रमाणे का चेहरा असावा ?

एका क्षणात गेली उतरून ढोसलेली
ज्याच्या वरून पडलो, तो, उंबरा असावा

ठोकून काढले मज इतके नका विचारू
हीच्या परी कसाई थोडा बरा असावा

वागो खुशाल "केश्या" हा मर्कटा प्रमाणे
डांबून घालण्याला , पण, पिंजरा असावा

चेहऱ्याभोवती दाढी उमलत आहे !

आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णींची सुरेख कविता माझ्याभोवतीचे जग बदलत आहे !
.......................................
चेहऱ्याभोवती दाढी उमलत आहे !
.......................................

आत आत खोल काही बदलत आहे !
चेहऱ्याभोवती दाढी उमलत आहे !

नवे नवे होते तेव्हा कडू लागलेले...
भरदिवसा नंतर मग घडू लागलेले...
थोडे उभे दिसू, थोडे पडू लागलेले...
हळू हळू पिणे मजला उकलत आहे....!

'पुन्हा पुन्हा पिणे' केला हाच नारा माझा
झोकांडत ठेवला मी सदा तारा माझा
वाहू दिला मदिरेच्या मी जारा माझा...
मला सारे करायाची सवलत आहे !

घराचे हे दार कोण ठोठावते बरे ?
डोळ्यामधे कोण माझ्या डोकावते बरे ?
दूर वरून कोण हे बोलावते बरे ?
पाऊल ना सरळ पण उचलत आहे...!

आनंदात असताना ही दुःख वाटते का ?
विनाकारणच हुरहूर वाढते का ?
एकाएकी डोळ्यांपुढे धुके दाटते का ?
समजावे....! काहीतरी गफलत आहे...!!
* * *
सुटेल हा कायमचा पेच...जाणतो मी
शेवटला घडणार, हेच जाणतो मी
आता माझा मीच...इतकेच जाणतो मी
...सुरू माझी मरणाशी मसलत आहे !!
* * *

- केशवसुमार
रचनाकाल ः २३-२४ जनेवारी २००८

(झुलवा)

आमची प्रेरणा पुलस्ति यांची सुरेख गझल झुलवा

रात्रीला पोरांना निजवा
बेत जरा मग जंगी घडवा

तुमची गोची, त्यांची वळवळ
काय करावे लवकर ठरवा

कुणीच येईनासे झाले!
अहो जरा जोराने हलवा

नसे पाहण्या कोणी आता
जरा दमाने खिंडी लढवा

बाई, बाटली आणिक आम्ही
युगायुगाचा चालू झुलवा...

"केश्या" मेला, आहे टपलेला
(कुणीतरी साल्याला बडवा!)"

पुलस्तिशेठनी मुळ गझलेत प्रकाशना नंतर बदल केले आहेत.. त्यामुळे आम्हाला अजून दोन शेर वाढवावे लागत आहेत

त्यांची गोची पाने पिकली
देठ तरी वळवळतो हिरवा

त्याच उड्या अन त्याच कसरती
दमलो, थोडे पडतो अडवा...

वाढ

आमची प्रेरणा अजब यांची कविता ओढ

देह आमचा बोजड दिसतो अजूनही
जीम बदलली, मेस बदलली असूनही...

मनात येता; चौपाटीवर फिरून मी
गुरासारखे उदरी घेतो भरून मी...

खाताना पण असतो मी प्रसन्न किती!
बघणाऱ्याला वाटत असते सुन्न किती!...

इतरांना मी दिसतो जबरी फुगलेला
माझ्या 'उदरी' मी असतो 'व्याकुळलेला'...

मळमळ

आमची प्रेरणा अमोल शिरसाट यांची सुरेख गझल दरवळ

कशी समजली माझी वळवळ
मलाच होते ठाउक केवळ.

सहन कराया कळ प्रसवाची
भगवंता दे आध्यात्मिक बळ

कथा वाचता सर्वा पटले ....
ही कोणाची आहे मळमळ .

प्रतिसादाने उठले वादळ
इथे अचानक झाली खळबळ!

कितीक द्यावी स्पष्टीकरणे...
हा नाही हो माझा दरवळ

कसे विसरलो अपुले मी वय...
मला लागला का आहे चळ?

मला माउली म्हणते आता
भोग आपल्या कर्माचे फळ

मरशिल मेल्या "केश्या" आता
लावून पाय *डीला पळ

(सांज कलताना...)

आमची प्रेरणा मुकुंद भालेरावांची सुंदर चित्रमय कविता सांज कलताना...

काल घेतलेल्या काल
विसरल्या आणाभाका...
सांज कलताना पुन्हा
प्याले भरून दे माका..

तुझं हसणं नाचणं..
डोळा भरून पाहणं..
लटपटत्या पायांनी
माडीवर येणं जाणं...
पण कशी ही पायरी
रोज देई मला धोका.

घरी जाण्यानं उदास...
माझ्या साऱ्या आठवणी...
आज बर्फावर प्याली
नाही मिसळलं पाणी..
झुले आज मी जसा की
आमराईतला झोका..

झाला दारात तांडव...
बयो हाती सरपण...
माझं तुडवलं अंग...
माझं बांधलं सरण...
बेशुद्धीत घेतल्या मी
पुन्हा साऱ्या आणाभाका...