मिठी मधूनी कसे सुटावे?

आमची प्रेरणा प्रसाद यांची गझल मिठीतही का सखे दुरावे?

कळे न मजला कसे करावे
मिठी मधूनी कसे सुटावे?

हळू हळू बघ विरून गेले
न केस आता शिरी उरावे?

वजन न पेले मलाच माझे
कशास ठेवू तुलेस नावे

पगार संपे मिळो उधारी
कधीच काही कमी नसावे

जिथे तिथे हे खिळे निघाले
अता कसे मी इथे बसावे

ललाटरेखा कशी पुसावी
नवीन कोणी तरी पटावे!

उजाडल्या वर निघे पळाया
उदर तरी का न आत जावे

शुद्धीत यावे कधीतरी मी
उतार पीण्या...घरास जावे

जनास वाटे खरेच आता
न "केशवा" तू कधी लिहावे.

श्वासांची धडधड उगीच चालत नाही

आमची प्रेरणा चित्त यांची गझल श्वासांची धडधड काही सांगत नाही

श्वासांची धडधड उगीच चालत नाही
मी कधीच प्याला खाली ठेवत नाही

आजकाल मी बघ दिवसाढवळ्या पीतो
मी रात्ररात्रभर आता जागत नाही

मी शब्द दिला, तुज पिणार नाही आता
पण शब्द कधी मी माझा पाळत नाही?

प्रत्येक घोट हा सावकाश मी गिळतो
मी शुष्क घसा हा माझा ठेवत नाही

मी अपरात्रीला उगाच वळवळ करतो
बघ पिल्यावीण हा डोळा लागत नाही

मदिरेचे प्याले तुडुंब वाहुन गेले
पण अक्षय तृष्णा माझी भागत नाही

मी येण्याआधी सुरा गंध हा येतो
"मी आलो!" मज सांगावे लागत नाही

केली विडंबने थोरामोठ्याची तू
बघ तुझी "केशवा' आता धडगत नाही

असहाय-२

आमची प्रेरणा जयंतरावांची गझल असहाय

भात हा नुसता असा मी घेत नाही
मागतो सांबार कोणी देत नाही

खीर माझी संपली आहे कधीची
वाढपी माझ्याकडे का येत नाही?

भागली नाहीच तृष्णा काल माझी
आज बासुंदी पुरीचा बेत नाही?

वाढलेले सर्व मी खाऊन जातो
मी घरी बांधून काही नेत नाही

लाडवांचा ढीग हा ताटात माझ्या
पैज लावा, हारणे मज येत नाही

वागतो "केशवा" तू हावऱ्या गत
ह्या मुळे कोठे तुला मी नेत नाही

विसावा-२

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसे यांची गझल विसावा

कर जरा मालीश थोडे, तेल मी चोपून आलो
मी विसावा आज घेण्या, वेळ ही काढून आलो

वाढलेले केस मजला क्लेशदायक फार झाले
रेशमी हे पाश होते आज मी कापून आलो

काल दारू घेत बसलो साथ सारे धंद राती
तर्र, सगळ्या सोबत्यांना मग घरी सोडून आलो

तुंबलेल्या माणसांचे दुखः हे सांगू कसे मी
थांब थोडा वेळ तू अन् मी रिता होवून आलो

शब्दही देती दगा का "केशवा" मित्राप्रमाणे
ह्या पहा कविता तरी ही आज मी पाडून आलो !

चाल का माझी अशी हळुवार आहे

आमची प्रेरणा प्रसाद यांची गझल दुष्मनी त्यांची अशी हळुवार आहे

चाल का माझी अशी हळुवार आहे
(फाटलेली मागुनी सलवार आहे)

मस्तकी घेऊन शेण्या चालले ते
वास हा त्यांना अता छळणार आहे?

बदलल्या मी पत्रिकांच्या चौकटीही
लग्न का याने असे जुळणार आहे?

मी सुखाने दाबतो हो चरण तीचे
मोल त्याचेही मला मिळणार आहे

तो भला माणूस जो घाली विजारी
धोतराची कास ही सुटणार आहे

पाहिला मी सूर्य हा अंधारताना
सत्त्वरी पेला अता भरणार आहे

बंद कानांचीच भोके आज केली
काव्य तुज बहुधा सखे स्फुरणार आहे

व्यर्थ येथे कष्ट मी घेऊ कशाला?
जमिन जर मज आयती मिळणार आहे !

अक्षरांची मोडुनी सारी गणीते
"केशवा"ला काव्य का जमणार आहे?

बऱ्याच वेळा...३

आमची प्रेरणा यादगार यांची कविता बऱ्याच वेळा

लपवून तोंड नंतर फिरतो बऱ्याच वेळा
आधी नको नको ते करतो बऱ्याच वेळा

तू काळजी किती ही घेशील गे परंतू
अंदाज तारखांचा चुकतो बऱ्याच वेळा

रस्तात ही अताशा असतो उजेड कोठे
एकांत हवा तसा मग मिळतो बऱ्याच वेळा

घालू नकोस आता बुरखा सखे पुन्हा तू
भलतीस साद मी ही देतो बऱ्याच वेळा

सवयी नुसार मी ही होतो जरा अधीर
तो चेहरा तुझा पण नसतो बऱ्याच वेळा

साऱ्याच बायका त्या नसतात एकट्या पण
नवरा तिथेच मागे दिसतो बऱ्याच वेळा

घेतात हात धुउनी मग लोक सर्व तेथे
नाजूक हात त्यांचा नसतो बऱ्याच वेळा

बिल फाडुनी पळाला कोणी तरी प्रवासी
फसवून "केशवा"ला हसतो बऱ्याच वेळा

चिमण्या-२

आमची प्रेरणा कुमार जावडेकरांची गझल चिमण्या

त्या प्रेमिकाच माझ्या मजला कुटून गेल्या
आधी तश्या चुका ही माझ्या घडून गेल्या

समजायला मला ही झाला उशीर होता
माझ्या उचापती पण त्यांना कळून गेल्या

धरल्या मनात होत्या चिमण्या गृहीत साऱ्या
एका क्षणात मजला दुर्गा दिसून गेल्या

कुरबूर अवयवांची मी एकतोय आता
बुकलून पार मजला साऱ्या निघून गेल्या

केली अशी धुलाई जन्मात ना विसरणे
नक्षाच पार माझा त्या बिघडवून गेल्या

अस्थि-हिशोब जेव्हा करण्यास बैसलो मी
सगळ्याच सापळ्याच्या संख्या चुकून गेल्या

हे शब्द पाहिले अन् सुचलेच "केशवा"ला
पुन्हा विडंबनाच्या चकल्या पडून गेल्या