मजला कुरण मिळाले

आमची प्रेरणा नीलहंस यांची सुरेख गझल शब्दांत प्राण आले

आता कुठे जरासे त्यांचे लिहून झाले
होते विडंबनाला मजला कुरण मिळाले

सोडू नकोस गझला, सोडू नकोस कविता
सगळ्या कविजनांचे गुत्ते मला कळाले

मी हा विडंबनाचा जेव्हा ठराव केला
जे जे प्रसिद्ध होते ते ते बघा गळाले

प्रतिसाद वाचताना तो आपसूक मेला
वा वाह बोलणारे मारेकरी निघाले

कंपूत गाढवांच्या ही एकजूट आहे
बघताच "केशवा"ला सगळे कुठे पळाले?

-केशवसुमार

दुकाने-२

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसेंची दुकाने

कोठे तरी मिळावी मदिरा मला सुखाने
शोधू अजून सांगा येथे किती दुकाने

होतो इथे निघालो शोधात 'बाटली'च्या
वाटेत लागली ही दुग्धालये ढिगाने

त्या मैफिलीत गेलो तिथली ठमा म्हणाली
आता हुजूर तुम्ही खाली बसा गुमाने

शेजारच्या मुलींच्या आल्या गळ्यात वाट्या
आजन्म ब्रह्मचारी अमचीच खानदाने !

होताच बंद मजला बहुतेक सभ्य दारे
वस्तीत शोधले मी फाजील चोरखाने

माझ्याच बायकोला आलो न ओळखू मी
(थोबाड रंगलेले होते तिच्या मुक्याने)

सोडू नका अता या निर्लज्ज "केशवा"ला
तुडवून आज काढा त्याला जरा बुटाने

करारनामे-२

आमची प्रेरणा ॐकार यांचे करारनामे

होता करारनामे येती घरी लखोटे
खाऊन रोज त्यांची सुटलीत खूप पोटे

स्वस्तात केशकर्तन ही जहिरात परवा
रस्त्यात माणसांचे दिसतात फक्त गोटे

कोठे विचार त्यांना जातात तुंबलेले
मजला पवित्र वाटे, होताच स्वच्छ पोटे

दिसतो जरी मदन मी, झालोय मी निकामी
सांगू कसे तुला मी फुटलेत काल घोटे

बोलून काय गेलो, ऐकू कुणास आले
जमले सभोवताली घेऊन सर्व सोटे

मद्यालयात केले मदिरेस कैद तुम्ही
पेताड माणसाला हे विश्व फार छोटे

ती ओकताच येथे मी सावधान झालो
(मी ताडले बरोबर, ती बोलतेय खोटे)

माणूस मी हरामी, खोड्याच काढणारा
फुसकेच बार माझे नाही लवंगि तोटे!

नाही कुणी मिळला प्रतिसाद घालणारा
पण "केशवा" तुझे ही आहे लिखाण थोटे

केशवसुमार

(गझल)

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसे यांची गझल

टार नाही, टूर नाही
वास हा पण दूर नाही

चौर्य केले, काव्य नाही
मी तरी मशहूर नाही

विरह भेटावा जरा मज
हे तिला मंजूर नाही

टाकली दुःखात थोडी
येवढा मी शूर नाही

आरसा पाहू नको तू
भूत दिसते, हूर नाही

बघ जरा माझ्या कडे तू
तोंड माझे ऊर नाही

"केशवा" ही झूल कसली?
आज पण बेंदूर नाही

केशवसुमार.

निर्लज्ज

पोटार्थासाठी आम्हाला स्वतःचा देश सोडून आमचा बाड बिस्तरा राणीच्या देशात हालवावा लागला आहे. त्यामुळे नव्या ठिकाणी बस्तान बसे पर्यंत विश्वजालाशी संपर्क तुटला होता. आज बरेच दिवसच्या अंतरानंतर विश्वजालावर वावर करायला मिळाला. मनोगती कवींनी माझ्या अनुपस्थी मुळे सुटकेचा निःश्वास टाकला आहे अशी एक बातमी मला व्यनिमधून मिळाली. ह्या कालावधीचा फायदा घेऊन बऱ्याच कविता / गझला प्रसिद्ध झाल्या आहेत. त्यांचा यथा योग्य समाचार माफी आणि खोडसाळ या गुरुजनांनी घेतलेला बघून बरे वाटले.. ह्या थोर गुरुजनांना वंदन करून पुनरागमन करावा असा विचार आला आणि अदितीताईची निष्पर्ण ही अप्रतिम कविता वाचनात आली.(काय हा योगायोग म्हणावा) त्या प्रेरणे तून सुचलेली ही कविता..

हा येता जाता बघा काढतो खोड्या
कंटाळून गेले अता पुरी मी त्याला
निर्लज्ज उभा हा रस्त्यावर एकाकी
पाहताच मुलींना विडंबन सुचते ह्याला

हे गीत म्हणू की काव्य एक सडलेले?
लिहिताना मजला वाटे उदासवाणे
मी उगाच पडलो ह्या काव्याच्या मागे
शोधात नव्या कवितेच्या आले जाणे

पाडले तरी मी काव्य पुन्हा हे सारे
मग प्रकाशनाला अधीर झाली गात्रे
निरोप द्या वा प्रतिसाद कोणी टाका
कर तुझी "केशवा" बंद विडंबन सत्रे.....

--केशवसुमार
(२१ एप्रिल २००७,
वैशाख शुद्ध चतुर्थी, शके १९२९)

इतकी बंडल बघ दिसते ती

आमची प्रेरणा अजब यांची गझल इतकी सुंदर का दिसते ती?

इतकी बंडल बघ दिसते ती
नाक सारखे बघ पुसते ती...

उशीरा मजला, कळले सारे--
खुळ्यासारखे बघ हसते ती...

मैफल कुठली चालू असता
पेंगा काढत बघ बसते ती...

समोर दिसता मिटतो दारे
आणि उघडता बघ डसते ती...

नेत नाही तिला कोठे मी
नको तिथे पण बघ घुसते ती...

अता न तुझी सुटका यातून
तुला "केशवा" बघ पिसते ती...

'भेटणे नाही तुला'

हे विडंबन जयंत५२ यांची गझल 'भेटणे नाही अता' वरून सुचलं. ते येथे देत आहे.

'भेटणे नाही तुला'

बाप हा अत्ता तुझा सांगून गेला
'भेटणे नाही तुला' बोलून गेला

गुंड तो, त्याला कुणाची काय पर्वा
तो नको तेथे मला बदडून गेला

पाहिले होते तुला उचलून जेव्हा
हाय खांदा हा असा निखळून गेला

गाल माझे हे असे सुजले कशाला
व्हायचा तो सोहळा होऊन गेला)

लाज नाही, लाज नाही "केशवा"ला
बघ विडंबन तो पुन्हा पाडून गेला

(केशवसुमार)