पार्लमेंट भरताना...

पार्लमेंट भरताना माझा धरलान हात!
पुरता मी बावरलो, घाबरलो काळजात!

हरलेल्या पक्षातुन आलो मी एकटाच
दूर बरे लपलेले बसलो मागे अधीच
ह्या असल्या पळवाटा पण सारे जाणतात!

सांग कसे तुजसमोर आज पुसू स्वेदपूर?
हात एक तवहाती दुसरा खुर्ची धरुर!
भास तुझा दैत्य कंस! स्पर्श तुझा थरथराट!

लोकशाहीचे पाईक तुम्ही...

आमची प्रेरणा गेल्या काही दिवसातील राजकीय घडामोडी आणि उमाकांत काणेकर यांचे सुरेल गीत ..(http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Prakashatale_Tare_Tumhi)


लोकशाहीचे पाईक तुम्ही मतदानावर हसा
हसा मुलांनो हसा

तुम्हा सांगतो युक्ती कानी
मते टाकुया दोन ठिकाणी
मुंबई नंतर मतदानाला साताऱ्यातही असा

हारणे न हा धर्म आपुला
जिंकण्यास हा जन्म घेतला
घड्याळाच्या चिन्हावरतीच पुन्हा उमटु दे ठसा

सर्व कसे हे जमवू म्हणता
अरे कशाला त्याची चिंता
मतदानाची शाई पहिली इथर लावुनी पुसा

ह री श्चं द्र थो रा त

आमची प्रेरणा पुन्हा एकदा Thoratशेठची नवी पोस्ट (https://www.facebook.com/groups/576341029120570/permalink/601658889922117/?stream_ref=2)

ह री श्चं द्र थो रा त 

मुंबईत नसतात

तेव्हा ते कुठं असतात?

फेसबुकाच्या कंपूबाजी समुहात याच नावाचे गृहस्थ असतात

असे कळले म्हणून शोध घेतला

तर तेथेही ते असत नसतात

असे कळले.

त्यांचे जालावरचे लिखाण चाळलं 

तर तेथेही त्यांनी कथनमीमांसेच्या खाणाखुणा सुबोध करण्याऐवजी

दुर्बोधच ठेवल्या आहेत असे लक्षात आले.

शेवटी त्यांच्या आशयसूत्रांचाच माग काढत राहिलो

तर तो मिळत गेला प्ररुपात गूढपणे कोंबलेल्या कथनव्यवहारासारखा

बहुधा असतातच ते

नसताना

सापडतील आज ना उद्या

जातात कुठे?

पण ते सापडण्यासाठी

त्यांच्या संकेतव्युहाची भानगड

निस्तरायला हवी प्रथम

हे अधिकच अवघड आहे.

ही कोणाची तरी संहिता आहे...

Thoratशेठच गूढ मुक्तक (https://www.facebook.com/groups/576341029120570/permalink/601259203295419/?stream_ref=2) वाचल्यावर आम्हाला काही दिवसांपूर्वी जालावर उठलेली स्वामित्वाधिकाराची वावटळ आठवली ... (जालावरील मृत अथवा जिवंत आयडींशी ह्या वि-मुक्तकाचा कसलाही संबंध आढळला तर तो निव्वळ योगायोग समजावा )

ही कोणाची तरी संहिता आहे
पण ती कोणाची आहे हे ते सुरुवातीपासूनच विसरून गेले आहेत.
म्हणून तिला ते त्यांचीच संहिता आहे असे म्हणतात.

कल्पनांच्या परस्परयोगायोगाच हे जाळे जालावर
फार पुरातन काळापासून टाकले आहे
या कल्पनांच्या सीमारेषा आता
त्यांना स्पष्ट करता येत नाहीत.

त्या त्यांचाच भाग झाल्या आहेत
त्यांनीच रचलंय त्यांनी
आणि सोडून दिलंय अथांग जालात

ज्याला उल्लेख नाही, परवांगी नाही, श्रेय नाही
पुसलेलं कृतज्ञताहीन पान नुसतं
आणि असंस्कृत असभ्यपणे बरळतोय मी.

टोल लावियेला महामार्गी ठायी ।

गेले दोन दिवस विविध दूरदर्शन वाहिन्यावर, अंतर जालावर आणि विविध भिंतींवर सुरु असलेले टोलयुद्ध बघून डोक्याची मंडई झाली ...डोके शांत करण्यासाठी तुकारामचे अभंग(http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Khel_Mandiyela_Valavanti) ऐकायला सुरुवात केली ...डोके शांत झाले नाही पण एका अभंगाची वाट मात्र लागली ...

टोल लावियेला महामार्गी ठायी ।
त्रासुनी नागरिक जायी रे ।
बंद अभियान केले नाट्यनामी ।
टोलनाका फोडतील भाई रे ॥१॥

टीव्हीचॅनल करी भवतीने गोळा
हात हालविती बळां ।
कार मर्सिडीज निघे भरधाव ।
अनुपम्य सुखसोहळा रे ॥२॥

येताइलेक्शन आठवणी येती
एकएकी आंदोलने होती ।
निव्वळ टक्के खाती नियमीते ।
पाखंडा जनहित सुचती रे ॥३॥

होतो खळ्ळखट्ट गतिस्थंभ शहर
माजले हे सैनिक वीर रे ।
'केश्या' म्हणे सोपी केली पायवाट ।
फसवावया जनसागर रे ॥४॥

रात्रीस खेळ चाले या 'दीड' शाहण्याचा...

फेसबुक आत्मक्लेश उपास सोडून आम्ही पुन्हा उठाठेवीवर परतलो आणि तिथे सुरु असलेल्या चर्चा बघून आम्हाला सुधीर मोघेंच्या ' रात्रीस खेळ चाले' ह्या नितांत सुंदर गाण्याचं विडंबन करायचा मोह आवरला नाही ...

रात्रीस खेळ चाले या 'दीड' शाहण्याचा
संपेल ना कधीही हा खेळ फेबुकाचा

हा समुह अनिवासी जातीय वागतो हा
वर्चस्व दाखवाया आडनाव सांगतो हा
हा शोध थोर लावी हा दूत कायद्याचा

या रात्रीच्या घडीला जालावरी खुशीत
जमतात सर्व कुत्री झुंडीमध्ये मठीत
करतात भ्याड हल्ला हा भोग बहुजनाचा

आभासि या जगाचा अंदाज ना कुणास
वेलरेड भासती ते निघती मनी उदास
जळतात आत सारे हा दोष एनारायचा

बोकडाच्या रक्तीला चटावले फार ...

गेले काही दिवस जालावरील बिघडलेल्या वातावरणामुळे अचानक विडंबन सुचणे बंद झाले ...जे काही सुचेल त्यात त्याच त्या घटनांचा संदर्भ येत होता...फेसबुक खाते बंद करून जालसंन्यास घ्यावा इतपत डोक्याची कल्हई झाली होती...आपल्याला विडंबन सुचत नाही ह्या कल्पनेन रात्ररात्र डोळ्याला डोळा लागत नव्हता ... पण काल कंपूबाजीचे ड्राक्युला Jadhavशेठ मदतीला धावले...त्यांच्या रक्तीच्या पोस्टने बघता बघता शतक केले. तिथल्या काही थोर्थोर लोकांच्या व्यासंगपूर्ण चर्चा वाचल्या आणि आमचा विडंबनाचा बोळा निघाला ...

बोकडाच्या रक्तीला चटावले फार
पोस्ट टाकी शिरीरंगा, जमवले थोर

धनगरी थाळी मिळते, कलेजी चाखले
पुण्यामध्ये सांगा कोठे मिळे मुंडीखुर

फक्तस्मरण नको आता, नको तो विचार
नको साहित्यातिल मजला व्यर्थ ती शिकार

चलाचला चापण्या हो जाऊ कोल्हापूर
'शिरीरंग' 'शिरीरंग'.. बेत करा थोर