मुलांना जर असे

आमची प्रेरणा प्रमोद बजेकरांची सुरेख गझल फुलांना जर असे

मुलांना जर असे आहेच फेटाळायचे
कशाला रंग लावुन तोंड मग सजवायचे

कशासाठी पसारा मांडतो तू एवढा?
तुला आहेच जर नंतर सख्या अवरायचे

पुन्हा भिजलोच मी , भिजलो जसा मी काल ही
विसरतो रोज मी छत्री कशी आणायचे

विचारे सारखी येऊन झाले का तुझे
किती वेळा तिला नाही असे सांगायचे

नको पाहू अशी तू एकटक माझ्याकडे
उगा लोकास अन भलतेच बघ वाटायचे

'पुन्हा भेटू 'जरी म्हटले तिने आहे मला
मला सांगा तिला आता कसे टाळायचे

सदा चाले तुझे माझे बघा माझे बघा
जरा थोबाड तू आरशास ही दावायचे

तुला बघताच "केश्या" लोक बोलू लागले
कधी मेल्या तुझे लिहिणे अता थांबायचे

केशवसुमार

चूक

आमची प्रेरणा नीलहंस यांची अप्रतिम कविता भूक

चूक

एक सुंदरी सलूनमधल्या खुर्चीवरती भल्या दुपारी
येउन बसली अगदी अलगद, सोडून केस तिचे सोनेरी

मिटून चष्मा काळा बसली पायावरती पाय चढवुनी
वेध घेतला भोवतालचा एक दोनदा मान वळवुनी

नजर झुकवुनी पदर सारखा करून झाला मग हाताने
जणू पंखाची पिसे सारखी करावी कोण्या पक्ष्याने

केस कापले अनेकदा पण समाधान काही लाभेना
आरशामध्ये बघून झाले पण जीवाला चैन पडेना

म्हणतील सख्या किती कापले केस अता मी कैसे जावे -
काय करावे आता याचे बाईंना कैसे उमजावे?

तोच चलाखी करून न्हावी चूक लपवी लावे गंगावन
रूप नवे पाहून स्वतःचे अन सुंदरी झाली पावन

अधीरतेने हर्षभराने स्पर्धेला अवतरली यक्षिणी
आणि तिच्या केसात अचानक चुकून घुसली एक पक्षिणी

महिला मंडळा मधली जेव्हा संपली स्पर्धा नटण्याची
चिमणीची चिंता कायमची होती मिटलेली घरट्याची

-केशवसुमार

वाकला

आमची प्रेरणा जयंतरावांची सुरेख गझल दाखला

हा वाकला तो धावला
"जो वाकला, तो संपला"

उठणे कसे, बसणे कसे
नाजूक आहे मामला

पाहून हालत अन मला
तो वैद्य सुद्धा हासला!

खोडी न त्याची काढली
मग तो मला का चावला?

माझ्यात होते काय जे
त्याने चुना मज लावला

सोडे न हा कोणास ही
इतका कसा हा माजला

"केश्या"तुझा कलगीतुरा
भलताच होता गाजला

(केशवसुमार६९)

(गंध)

अदितीताईंची सुरेख कविता गंध वाचून आम्हाला आमच्या उमेदीच्या काळात पिंपरीला नोकरी करत होतो ते दिवस आठवले. तेव्हा हिंदुस्तान ऍन्टीबायोटिक ( एचे) कारखान्यातून रोज येणाऱ्या गंधाची आठवण झाली..

काल रात्री झोप जराशी कमीच झाली
सकाळ झाली तरी डोळ्यातून ती ओघळली
अपुऱ्या झोपेने थकलेले मन पेंगत होते
अजून थोडे झोप मला ते सांगत होते
गजर वाजला तरी पांघरूण ओढून घ्यावे
मनात आपल्या नोकरीलाही शाप द्यावे
पुन्हा एकदा या गजराची घंटा झाली
निरीच्छेने उठून आवरा आवरी आली
दार उघडले अजून पेपर नाही आला
दिसू लागला अन मज पुढचा घोटाळा
मार्ग मोकळा आज कसा होणार कळेना
उपाय दुसरा काय करवा काही सुचेना
मरगळ सगळी विसरून पण आवरणे आले
क्षणात एका तो-तो फो-तो उरकून झाले
सात पाचची धावत मग मी लोकल धरली
सवयीने मग उभ्या उभ्याने झोप लागली
गंधाने मज त्या नेहमीच्या जाग आली
'एचे' गेले म्हणजे "केश्या" पिंपरी आली!

--केशवसुमार
(२५ जुलै २००७,
आषाढ शु. १०, शके १९२९)

केव्हा झाली पहाट..

आमची प्रेरणा मंजुश्री गोखले यांची सुरेख चित्रमय कविता हिरवी पहाट..

दिवस सरल्या वरती धरलेली मी गुत्याची वाट
पिण्याच्या नादात न कळले केव्हा झाली पहाट..
गुत्याच्या निळ्या तांबड्या
दिव्यांत लागली समाधी
उषेची चाहूल लागली
थोडी उतरण्या आधी
काही केल्या आठवेना मज माझ्या घरची वाट
पिण्याच्या नादात ...
लटपटणारे तनू सावरत
रस्त्यातच केली गाई
मुडद्यासम निजलेल्या
कसली उठण्याची घाई
ताना घेऊन निघून गेले रविराजाचे भाट
पिण्याच्या नादात ...
दुपारच्या उन्हामधे
तापू लागे अंबर
जागा होऊन उठू पाहता
ठणकू लागे कंबर
बहुतेक रात्री पडलो तेव्हा सणकलेली पाठ
पिण्याच्या नादात ....

-केशवसुमार.

विडंबन

विडंबन आमची
कोण वाचतो
आनंदाने
कोण नाचतो...

शब्द कुणाला
जेव्हा सलती
विडंबने आमची
तेव्हा गळती...

कोणाला हे
विडंबन छळते
न सांगताही
सर्वांना कळते...

आत्मसात-२

आमची प्रेरणा कुमार जावडेकरांची सुरेख गझल आत्मसात

'हो-हो' खुले म्हणालो, 'ना-ना' मनात केले
आहे गुलाम मजला माझ्या घरात केले!

फसलो हसून आता येथे तिच्यापुढे मी
मी काम नोकराचे मग आत्मसात केले!

का लाज वाटते ना आता मला कशाची?
नाते तिचेनि माझे सर्वांस ज्ञात केले...!

सांगू कसे कुणाला चिंगूस मी किती ते
फुकटात केशकर्तन घरच्याघरात केले

छळलेस "केशवा" तू दिनरात ज्या कवींना
त्यांनीच काल शिमगे एकसुरात केले

- केशवसुमार